Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Brodnicy (Polska) w dniu 27 października 2025 r.– K.M. przeciwko A.B. S.A.

(Sprawa C-684/25, Bryścki ¹ )

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Rejonowy w Brodnicy

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: K.M.

Strona pozwana: A.B. S.A.

Pytania prejudycjalne

Czy art. 10 ust. 2 lit. k) dyrektywy 2008/48/WE¹ należy interpretować w ten sposób, że dla spełnienia wymogu jasności i zrozumiałości informacji dotyczących opłat towarzyszących umowie kredytu konsumenckiego, kredytodawca może ograniczyć się do ogólnego, opisowego wskazania czynników uzasadniających możliwość zmiany tych opłat, takich jak zmiany o charakterze makroekonomicznym lub regulacyjnym, czy też jest zobowiązany do określenia bardziej precyzyjnego mechanizmu ich ustalania, w tym ewentualnego pułapu lub limitu wzrostu, który umożliwia konsumentowi ocenę potencjalnych skutków finansowych umowy?

Czy art. 23 dyrektywy 2008/48/WE w związku z jej motywem 47 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu (art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim), który przewiduje automatyczne pozbawienie kredytodawcy prawa do odsetek i kosztów kredytu w każdym przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 10 ust. 2 lit. k) tej dyrektywy, także w sytuacji, gdy konsument został prawidłowo poinformowany o wszystkich podstawowych elementach umowy kredytu (całkowitej kwocie kredytu, całkowitym koszcie kredytu, stopie oprocentowania, rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania oraz zasadach naliczania odsetek), a zarzucane uchybienie dotyczy wyłącznie nieprecyzyjnego opisu warunków zmiany drobnych opłat oraz nie miało ono rzeczywistego znaczenia ekonomicznego dla decyzji konsumenta o zawarciu umowy?

Czy art. 23 dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może odmówić zastosowania sankcji przewidzianej w prawie krajowym (pozbawienia odsetek i kosztów kredytu), jeżeli uzna, że cele tej dyrektywy mogą zostać osiągnięte przez inne środki ochrony konsumenta, w szczególności przez uznanie danej klauzuli umownej za nieuczciwą w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG¹ i zasądzenie jedynie zwrotu nienależnie pobranych opłat?

Czy art. 22 i art. 23 dyrektywy 2008/48/WE w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uzna dopuszczalność odstąpienia od zastosowania sankcji kredytu darmowego na rzecz ochrony konsumenta wynikającej z dyrektywy 93/13/EWG (pytanie nr 3) sąd krajowy, badając z urzędu skutki naruszenia obowiązku informacyjnego, powinien poinformować strony postępowania o możliwości zastosowania takiego środka oraz o różnicach skutków prawnych między sankcją kredytu darmowego a uznaniem klauzuli za nieuczciwą, zwłaszcza gdy sąd krajowy dochodzi do przekonania, że zastosowanie sankcji kredytu darmowego nie byłoby zasadne lub byłoby nieproporcjonalne w danych okolicznościach, a także umożliwić im zajęcie stanowiska co do wyboru właściwego środka ochrony?

____________

¹ Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa, która nie odpowiada rzeczywistej nazwie żadnej ze stron postępowania.

¹ Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

¹ Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U.1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293).